"The Conversation"

Na heel veel gedoe met de telefoon en andere mogelijkheden is het toch uiteindelijk gelukt om op een wat goedkopere manier een gesprek aan te gaan met de mensen.
Ik heb namelijk een babyfoon aangeschaft.
Hiermee kunnen zij terug praten zonder iets in te drukken.

Veel mensen waren wat schuwer dan op andere dagen, misschien omdat het nu weekend was en dus meer mensen op het plein aanwezig waren. Mensen waren denk ik bang om voor schut te staan doordat ze tegen de grond praatten.

Uiteindelijk aarzelde veel mensen door de kracht van nieuwsgierigheid en heb ik vervolgens drie daadwerkelijke gesprekken kunnen voeren. Ookal waren deze gesprekken niet heel lang maar toch wel leerzaam.












Meneer vond erg boeiend waar ik mee bezig was en vond het wel leuk om een gesprek aan te gaan.
Hij vertelde me dat hij heeft meegwerkt aan het kunstwerk op het plein en wat voor projecten er verder allemaal zijn omtrend Rotterdam architectuurstad van 2007.







Deze twee meiden hadden aardig wat drank op en waren wel in voor een gesprek. In het begin was het meer een grap dat vervolgens wel een beetje leidde tot een afspraak waar ik achteraf maar niet naartoe ben gegaan.





Mijn volgende stap is zorgen voor een vragenlijst met gerichtere vragen aan voorbijgangers over manieren van contacten leggen.

Lonely Mailbox

Als eerst heb ik mijn portofoon geplaatst in een brievenbus om te zien of de mensen daadwerkelijk zouden reageren op een geluid die ze associeren met de aanwezigheid van anderen. Maar wat doen zij als er op dat moment niemand anders aanwezig is dan zij zelf?
Of het geluid komt van ergens waar zij het niet uit verwachten?

Tot nu toe heb ik verschillende reacties;
Sommigen schrikken, lachen, lopen snel door. Maar wat ik niet had verwacht is dat nu al iemand probeerde contact te maken met het geen in de brievenbus.
Dit was lastig want de mensen konden helaas niks terug zeggen.

Vervolgens heb ik erg moeten zoeken naar een interessantere plek om met mensen in contact te komen.
Ik moest namelijk rekening houden met de rumoerigheid van de stad maar het mocht natuurlijk ook niet te afgelegen of een te stille plek zijn waar mensen het eng zouden vinden.
Verder kan het natuurlijk ook niet terecht op het station waar de mensen erg vaak haastend naar plek van bestemming moeten.

Door al deze eisen aan de plek alleen al was ik erg lang bezig met zoeken.
vervolgens besloot ik een plek te zoeken waar mensen even "tot rust" komen, ergens waar ze wel iets doen maar wat niet te druk is om lastig gevallen te worden.

Ik stuitte op de schouwburgplein waar mensen zelf erg vaak aan het "hangen" zijn.Ironisch genoeg begon ik dit idee door de hangjongeren-roep.(dit is geen spellings fout)
Het was een hele organisatie om dit voor elkaar te krijgen. Doordat ik gebruik maakte van het enorme kunstwerk als achtergrond op de schouwburgplein(dat ter nagedachtenis van de Rotterdamse bombardement daar staat) heb ik eerst contact op moeten nemen met mede-ontwerper Rob Taken.

Hij vond het allemaal in orde mits ik toestemming had van de politie voor het "lastig vallen" van de bezoekers.
Er hangt notebene op elk hoekje een camera waar ik anders verdacht gedrag op zou vertonen.
Dit heeft verder allemaal erg lang geduurt maar uiteindelijk is dit toch gelukt met veel gebel en gemail.

YESS!! Mijn plan was gelukt. Helaas kon ik nog steeds niet communiceren met de mensen. Er waren voldoende langs lopende mensen die zich afvroegen wie hun nou aanspreekt vanuit de grond. Helaas kon ik na al het organiseren van de plek nog steeds niet terug praten en zei ik dus niet al te veel maar wel genoeg om nieuwsgierigheid op te wekken. zinnen als; 'Goeiemiddag meneer' Hallo mevrouw met de mooie jurk' etc.
Om verder te kunnen moest ik dit zien op te lossen anders was alles voor niks geweest en heb ik mijn doel niet bereikt.

Mijn uitdaging luidt als volgt;

Contact maken met de mens.

De tijd waar wij nu in leven draait erg om egocentrisme.
Mensen sluiten zich steeds meer af van hun omgeving of van elkaar.
Vaak gebeurd dit door middel van oordopjes van hun mobiele telefoon, mp3 spelers, zelfs mobiele spelcomputers of gewoon de "ikke en de rest kan stikken" houding van de mens.
Daarnaast zijn er een aantal mensen die juist heel erg hun best doen om contact te leggen met anderen.
denk dan aan verkopers op straat, promoters met uitdelende nieuwe producten, folders over god of bedelaars.
De groep die dan ook het meest extreem zijn hierin zijn de hangjongeren die maar al te graag contact leggen met een mooie dame.
De manieren hievoor zijn vaak het roepen van harde complimenten tot aan sissende geluiden(die van oorsprong uit spanje komen) of soms nog simpel gefluit.
Dit zorgt voor de meeste reacties, vaak vervelende maar soms ook leuke.

Vandaar dat het me een intressante onderzoek lijkt om te zien hoeveel reacties ik krijg als er plotseling een sissend geluid wordt gehoord of iets vergelijkbaars.
mensen ervaren het vaak als iets vervelends of herkenbaars van vervelende hangjochies.
Maar wat zal er gebeuren zodra mensen niet weten waar het vandaan komt en uit nieuwsgierigheid toch te weten willen komen?
gaan ze dan ook verder zoeken zodra zij iets horen maar niet zien?
Iets wat ze helemaal niet goed kunnen plaatsen op het eerste gezicht?
Uiteindelijk zullen zij iets tegen komen wat ze zal confronteren met een standaard idee. Namelijk een vooroordeel dat mensen hebben bij zo een extreme vorm van contact..
De brutale manier van het zoeken naar contact.
Vervolgens is mijn volgende plan zien of zij hier toch nog verder op in willen gaan.
Of dit het definitieve idee blijft is niet zeker maar tot zover ben ik nu gekomen.